ซอยบ้านผมมี หมาจรจัด ไม่รู้มันมายังไงตอนแรก อยู่ดีๆมันก็อพยบกันมาอยู่ในซอยบ้านผม มาตัวเดียวยังเฉยๆ แต่นี่มันยกมาทั้งแก๊งค์ หมาแก๊งค์นี้อพยบมา 5 ตัว มีการจัดการกลุ่มตัวเองอย่างเป็นระบบไม่ต่างอะไรกับสัตว์ป่าที่เราเห็นในสารคดี สิงโต หมาใน เวลากินอาหาร หัวหน้าฝูงคือตัวที่แข็งแกร่งที่สุด ตัวแข็งแกร่งจะได้กินอาหารก่อน ส่วนตัวอ่อนแอจะได้กินทีหลัง หรือส่วนมากจะไม่ค่อยได้กิน ผมอยากรู้ว่าหมาพวกนี้มันมาได้ยังไงรู้ว่ามันโดนทิ้งแน่ๆแต่ใครทิ้ง เลยเดินไปถามป้าข้างบ้าน ป้าข้างบ้านฟังมาอีกทีเล่าว่า พวกก่อสร้างท้ายหมู่บ้าน เลี้ยงตั้งแต่เล็กๆพอสร้างบ้านเสร็จต้องย้ายไปสร้างที่อื่นต่อ เลยปล่อยพวกมันทิ้งไว้เพราะมันโตเกินใส่รถบรรทุกไปด้วย ที่นั่งไม่พอ ครับ คนทิ้งหมา สุภาษิต คบเด็กสร้างบ้าน ไม่ได้ดีเสมอไป ต่อไปอย่าไปคบครับเด็กสร้างบ้าน อิอิ
หมาพวกนี้คงไปหลายที่ในหมู่บ้านผมแล้ว แล้วมันคงบังเอิญเดินผ่านซอยบ้านผม จะผ่านไปก็ได้แต่มันไม่ไปเพราะอะไร ผมขอคิดแทนหมาอิอิ ว่าซอยนี้มันน่าอยู่ ดูจากถนนแล้วน่านอน สมเป็นหมาจรจัดแบบเราๆ สะอาดมีคนกวาดถนนทุกวันให้ มีต้นไม้ใหญ่ๆไว้พักกายเวลาร้อนหรือฝนตก และบ้านแถวนี้น้ำใจงาม คงไม่อดตาย มันคงรู้ถึงขนานนั้น สุดยอดหมาจรจัด
หมาแก๊งค์นี้เวลานอนนอนกลางถนน เป็นหมาจรจัดจิงๆ หมาจรคือหมาไม่มีที่อยู่เป็นหลักเป็นแหล่ง ส่วนจัดนี่ผมคิดว่า คือการที่มันอารมณ์ติสต์สุดๆเป็นหมาไม่ลืมรากเง้าคือถ้าอยู่บนถนนขออยู่ไปตลอด ไม่หลงแสงสี ขอแค่มีชีวิตโดยการคุ้ยขยะไปวันๆ ไม่ต้องการให้ใครมารับเลี้ยง(ประชดแทนหมา)หมาแก๊งค์นี้(ขอเรียกว่าแก๊งค์เท่ห์ดี)อย่างที่บอกข้างต้น มีการจัดการในแก๊งค์อย่างเป็นระบบ เน้นการปลอดภัยและความอยู่รอดของแก๊งค์ ขอบอกก่อนว่ามันมี 5 ตัว ไม่ทราบสายพันธุ์ มีหัวหน้าฝูงแข็งแกร่งตัวใหญ่สุด มีมือซ้ายมือขวาเป็นบอดี้การ์ด ดูได้จากการกินข้าวหม้อเดียวกันเป็นตัวที่ 2 และ3 และมีหมา ไทยหลังอาน สีขาว ตัวเล็กๆอ่อนแอๆ อยู่ 2 ตัว คงให้เป็นลูกกระจ๊อกหรือลูกน้องตามความแข็งแกร่งเพราะไม่ค่อยจะได้กินข้าว
เวลาค่ำๆ หมาลูกน้องหลังอาน 2 ตัวจะกระจายกำลังไปอยู่หน้าซอยหลังซอยอย่างล่ะตัว เพราะซอยบ้านผมทะลุออกได้หมด ส่วนหมามือซ้ายมือขวา จะขยับเข้ามาข้างในโดยให้หัวหน้าฝูงจะ นอน อยู่ตรงกลางซอย ปลอดภัย นอนชิวสบายๆ ลูกน้องคอยเฝ้ายาม
เวลามีคนเดินผ่าน หรือขี่จักรยานผ่าน หมาลูกน้องจะหอนบอกทันทีว่ามีคนหรือศัตรูเข้ามาในในบริเวรที่เรายึดไว้แล้ว ให้ระวังเปลี่ยน! (เริ่มเล่าออกแนวสงคราม)หมาส่วนกลางอีก4 ตัว(ขอเรียกแบบเป็นระบบ)จะวิ่งมาดูพร้อมกันและช่วยกันเห่าไล่ให้แตกพ่ายออกไป 555 หมาหมู่!! บางคนกลัวจนไม่กล้าเข้าซอยถ้าไม่ได้ขับรถ แต่ยังไงก็ต้องเข้าเพราะบ้านผมอยู่ซอยเดียวกับมัน ผมไม่ยอมให้มันมายึดซอยบ้านผมหรอก เพราะผมคุมซอยนี้มาตลอด เลยต้องทำใจดีสู้หมา อิอิ
ตอนแรกกลัวครับ กลัวมันกัดไม่ได้ให้อาหารมันด้วย หมามันรู้จักบุญคุณคน ป้าข้างบ้านเดินผ่านมันไม่เห่าเพราะให้อาหารมัน คนไม่ให้มันจะคิดว่าเป็นศัตรูหมด ไม่ปลอดภัย ที่ผมไม่ให้อาหารมันเพราะผมเห็นหลายคนให้มันแล้ว กลัวมันอ้วนไปเดี๋ยวไม่แข็งแรง อิอิ มีอยู่วันกลับบ้านเจอป้าข้างบ้านถามผมว่าทำไมไม่ลองให้อาหารมันดู มันจะได้ไม่เห่าไล่ มันจะได้จำ ตอนนั้นผมบอกป้าไปว่า"ผมไม่ชอบหมาหมู่ครับป้า ผมชอบตัวๆ" ป้าทำหน้างงๆ ผมหัวเราะรีบเดินเข้าบ้าน
หลังจากรู้ว่ามันมีระบบดีมาก เวลาเดินเข้าซอย ผมพยายามเดินให้เงียบที่สุด หวังว่าจะไม่ให้เสียงฝีเท้าผมไปรบกวนต่อมโกรธมัน ปรากฎว่าการย่องเนี๊ยแหละครับ หมามันมีความชอบธรรมโดยการเห่าขึ้นมาทันที โทษฐานย่องมาทำไร อั๊วว่ะลื้อเป็นขโมยอ่ะเปล่า เคยอ่านหนังสือหมา บอกว่า หมาได้ยินเสียงดีกว่าคน ถึง 4 เท่า หมามองเห็นเป็นภาพขาวดำเท่านั้น และหมารียนรู้และจดจำคำสั่ง ได้ถึง 75-100 คำสั่ง หมาแก๊งค์นี้ดีอย่าง มันเป็นหมาที่เห่าอย่างเดียวไม่กัดคน ที่จิงมันกลัวคนมากแต่เห่าเพื่อตัวมันเองปลอดภัย มันจะเห่าแล้วค่อยๆถอยหลังไปเรื่อยๆจนผมเดินผ่านพวกมันแล้วมันจะวกกลับมาเห่าด้านหลังผมเดินตามมาเห่าใกล้เท้า ถ้ากัด คือที่ว่าที่เราเรียกกันว่า"หมาลอบกัด" คือเวลาอยู่ต่อหน้าไม่กล้า พอเผลอๆ กัดซะงั้นตอนเราไม่ระวัง แต่หมาแก๊งค์นี้ใช้ได้ๆไม่ลอบกัดพอจะคบกันได้ หมามันคงคิดว่าเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่จะเป็นได้ อิอิ
ผมลองมาหลายวิธีทำไงเวลาเดินไม่ให้มันเห่าเพราะรำคาญมาก จนมาสำเร็จ วิธีคือ เวลาเดินเข้าซอยคนเดียว ให้ทำเป็นคุยโทรศัพท์ ให้รู้ว่าคุยกับใครสักคนอยู่ คุยดังๆไว้ ตอนแรกทำเป็นคุยคนเดียว คนในซอยอยู่ในบ้านเห็นนึกว่าไอ้นี่บ้า เลยเปลี่ยนเป็นคุยโทรศัพท์ วันนั้นเดินเข้าซอย หมาลูกน้อง นอนอยู่เห็นเสียงคุย มันงงครับ ประมาณคุยกะครายว่ะ มองผม จนผมเดินผ่านไปไม่ร้องเลย มาถึงอีก3 ตัว พอไอ้ตัวยามไม่หอนเห่าบอก มันก็คงนึกว่าตรวจค้นกระเป่าไม่พบอาวุธ เข้าได้ไม่อันตราย อิอิ หมาแก๊งค์ยังมีสิ่งที่เหลือเชื่ออีกอย่างเวลา 4 ทุ่ม ครึ่งทุกวันจะหอนพร้อมกันโดยหัวหน้าจะหอนนำแล้วลูกน้องจะหลอนตอบต่อไปยาวๆเท่านั้นไม่พอ ไอ้บ้านที่เลี้ยงหมามันก็หอนตามกลายเป็นสมาคมหมาดึกค่ำก็หอนหัมเพลง คงไม่ต้องบอกว่าแถวนี้รู้สึกยังไง
อยากจะเอามันมาเลี้ยงเหมือนกัน แต่กลัวเอามาสักตัวแล้วเดี๋ยวมันหายามไม่ได้ เสียระบบมัน อันตราย อีกอย่างผมเลี้ยงแมว แมวคงไม่ถูกกับหมาเท่าไหร่
ปัจจุบันเหลือ 3 ตัว รถทับไป 2 ตัวเพราะมองไม่เห็นหรืออย่างไรไม่ทราบ บางตัวโดนยิงด้วยปืนลมเพราะรำคาญมันเห่า คนทำเป็นไรที่ทุเรศมาก
ข้างบ้านเคยจะโทรเรียกเทศกิจมาจับ แต่ถ้าจับไปเค้าฆ่ามันแน่ๆ เลยให้ กทม มาฉีดยาให้เฉยๆ อีกอย่างป้าฝั่งตรงข้ามบอกจะ เป็นคนให้อาหารมันเองทำกรงให้ แต่ไม่รับเลี้ยงไว้ที่บ้าน ให้เลี้ยงในซอย ป้าให้เหตุผลน่ารักมาก เพราะมันเป็นหมาจรกลัวอยู่บ้านแล้วไม่อิสระ ป้าให้เหตุผลแต่แค่นี้ก็สุดยอดแล้วครับ
พูดถึงสุนัขหรือหมาแล้ว บ้านยายผมเลี้ยงอยู่ตัว ชื่อโค้ก บางทีก็เรียกไอ้โค้ก ตามอารมณ์ผู้เรียก ถามพี่บ้านยายว่ามันหมาพันธุ์ไร พี่บอกว่าพุดเดิ้ล ผมเคยเห็นพุดเดิ้ล แต่ไม่เคยเห็นพุดเดิ้ลเหมือนมัน มันคงเป็นพุดเดิ้ลผสมพันธุ์ไรสักอย่าง แล้วเกิดมาเป็นมัน ตัวมันสีดำ หน้าคล้ายพุดเดิ้ล หูใหญ่ปิดหน้า ตัวอ้วนเหมือนหมูมาก ขาสั้น หางสั้น ผมสนใจตรงมันอ้วนไม่เคยเห็นมาก่อน พี่บอกหาตัวพ่อไม่เจอตอนมันเกิด เวลาปิดไฟ มันจะหายไปในความมือตกใจทุกครั้งที่นอนกับมันไม่รู้จะหยีบพุงมันตอนไหนเวลาลุก เวลามันจะนั่งด้วยความอ้วนไขมันแน่นปึกของมัน ภาษาบ้านผมเรียกว่านั่งแผละ เท้าหน้ายืดคู่ เท้าหลังสั้นๆทั้ง 2 ข้าง ของมันจะอยู่ด้านข้าง ลักษณะขาแผละไปด้านข้าง พูดง่ายๆ ติดพุง เลยเป็นท่าบังคับท่าเดียวเวลานั่งของมัน เห็นแล้วกลั้นหัวเราะไม่อยู่ทุกครั้ง55
ไอ้โค้กเป็นหมาขี้ร้อน ชอบกินน้ำแข็ง ขาดไม่ได้เวลาจัดงานเลี้ยงเล็กๆ มันจะนั่งข้างกระติกน้ำแข็งตลอด ใครเปิดผากระติกทีจะกระดิกห่างลุกขึ้น ร้อง งิกๆๆขอตลอดเวลา ผมหมั่นไส้มันเลยแกล้งทำเป็นปิดๆเปิดๆ จนมันลุกนั่งๆ จนมันงอนไม่ขออีก อิอิ แกล้งหมาเป็นความสุขส่วนหนึ่งของชีวิตจริงๆน่ะครับ ถ้ารู้นิสัยมัน และไม่ได้ทารุณมัน อิอิ
หมามีความแสดงดีใจ เวลาเจอเจ้าของต่างกันครับ อยู่ที่พันธุ์และการเลี้ยงดู อย่างไอ้โค้ก เวลาผมไปบ้านยายผมทุกครั้งเวลากดออด ให้พี่มาเปิดประตูมันจะรู้คนแรกแล้ววิ่งเปิดประตูเลื่อนข้างใน คาบผ้าขนหนูเวลามันนอน ออกมาให้ผมแล้ววิ่งไปรอบบ้าน ผมสงสัยเข้าไปถามยาย มันเอาผ้ามาให้ผมไมจะให้ไปซักหรอ ยายบอกประมาณมันดีใจแล้วกลัวผมไม่มีที่นอน มานอนด้วยกันได้ มันน่ารักครับ ไม่รู้หมาบ้านอื่นเป็นยังไงบ้าง ผมเคยไปนอนเฝ้าบ้านยาย เค้าไปเที่ยวต่างจังหวัดกันกลัวมันเหงาเลยให้ผมมานอนเป็นเพื่อนมันและต้องอยู่เฝ้าบ้าน แต่เวลาผมเหงาไม่เห็นจะมีใครมาอยู่เป็นเพื่อนด้วยเลย โลกช่างไม่ยุติธรรม อยู่กัน คน 1คนหมา 1 ตัว ตอนกลางวันก็สบายๆ พอตอนค่ำๆเวลาหมาบ้านอื่นเดินออกมาเล่นนอกบ้าน มันจะเห่าแบบอยากจะเข้าไปตะลุมบอลกะเค้าให้ได้โดยไม่รู้รูปร่างตัวเอง อ้วนป้อมเตี้ย เห่าดังมากบอกให้หยุดไม่หยุด เห่าวิ่งไปวิ่งมาอยู่หน้าประตูบ้าน ผมหมั่นไส้มัน เลยเดินไปเลื่อนประตูบ้าน หวังจะดูมันจะออกไปกัดกับเค้าเปล่า พอเลื่อนเปิดประตู เห่าๆอยู่มันรีบวิ่งเข้าบ้านทันที หมาปอดครับ
วันหนึ่งพี่บ้านยายชวนผมไปเป็นเพื่อนตัดขนมัน ช่างตัดขนตัดขนมันจนเกรียน ตลกมาก ยิ่งตัดขนบริเวณลำตัว ตัวมันยิ่งเหมือนหมู ตลกมาก ไม่เคยเห็นหมาแปลกประหลาดอย่างนี้มาก่อน แต่มีเรื่องเศร้าของมัน ไปตรวจสุขภาพแล้วคือมันเป็นเนื้องอกขึ้นที่หางต้องตัดหางมันทิ้ง กลัวว่าจะลามไปที่อื่น เลยตัดสินใจกันตัดหางมัน หางมันเหลือประมาณ 2 ข้อนิ้วมือคนได้ ช่วงแรกพี่เล่าให้ฟังพอตัดมันซึมไปเลย ไม่กินไรเลย ไปตัดส่วนแสดงอารมณ์มันเข้า มันคงคิดว่าไม่หล่อเหมือนเก่า ช่วงนั้นใครเข้ามาข้างหลังมันจะขู่ไม่ให้จับ ซึ่งไม่เคยเป็นมาก่อน ช่วงตัดหางมันผมไม่กล้าไปด้วยกลัวเห็นมันร้องไม่ถูกกับเสียงร้อง อ่อนจายทุกที อิอิ
พอผ่านไปสักพักมันหายดีสบายเหมือนเก่า ผมเข้าไปหามัน เห็นมันตัดหางครั้งแรก ผมคิดในใจ เออที่เรายังคิดว่ามันเป็นหมาอยู่เนี่ยเพราะมันกระดิกหางได้นี่เอง แต่คราวนี้มันไม่มีหาง ผมคิดในใจย้ำตัวเอง ที่พี่บอกหาตัวพ่อไม่เจอ ไม่ใช่ไม่เจอ แต่ไม่กล้าบอกเราว่าพ่อมันคือ หมูดำ
